Nieuwe Baan

Ik heb nu alweer 4 maanden een nieuwe baan, nee niet bij de leuke directeur. Heel serieus bij een overheidsinstelling. Vanwege de geheimhoudingsplicht zal ik het neutraal houden. Mijn baan is heel erg leuk, mijn collega's ook en ik heb geen seconde spijt dat ik van baan ben veranderd.

Maar wat ik dagelijks op mijn werk meemaak is onvoorstelbaar. Ik adviseer mensen die een uitkering hebben/krijgen. Nou hoeft niet iedere Nederlander het hele wetboek uit zijn hoofd te leren, maar zo onwetend als de mensen zijn is echt ongelooflijk. Pas als het ze letterlijk geld kost  reageren ze eens. Ze worden schriftelijk voorgekauwd wat ze moeten doen en nog weten ze het niet.

"IK heb een brief ontvangen dat ik binnen een week die en die papieren moet opsturen, moet ik dat nu ook echt doen?"

Nou wat denk je zelf?

 " Ik heb een wijzigignsformulier ontvangen maar ik heb geen wijzigingen door te geven, moet ik het nu toch invullen?"

En wat ga je er dan op invullen?

En zo kan ik nog wel even doorgaan, ik weet best dat er veel op je afkomt als je afhankelijk wordt van geld van de overheid, maar het helpt niks als je in een hoekje kruipt en zelf niks onderneemt en enkel ieder ander de schuld geeft. Je bent en blijft zelf verantwoordelijk. Het is jouw situatie en daar moet jij van op de hoogte zijn. En de overheid legt regels op, net als een werkgever, waar je aan moet voldoen om geld te krijgen. Als je bij een werkgever de regels aan je laars lapt kan je ook vertrekken. Ik blijf me er echt ieder dag weer over verbazen. Maar goed, mijn baas wil dat ik de mensen zo goed mogelijk help en dat vind ik leuk. En als ik ooit zelf in zo'n situatie kom reken maar dat ik mijn rechten en plichten ken.

 

Hoe het begon.

Meisje van 40, overal tussen in.

Ik kan nog zwanger worden, maar dat kan mijn dochter inmiddels ook.

Nog niet middelbaar maar het onderwijs van mijn kinderen is dat wel.

En als is mijn kleding kreukvrij het lijf wat er onder zit zou best eens gestreken mogen worden.

De verf in mijn haren is ook niet meer alleen voor de fun.

Sommige 40ers gaan aan een vaste relatie denken. Ik heb er al een huwelijk van 15 jaar opzitten.

Nu woon ik alweer 5 jaar samen en deze relatie is net zo wisselvallig en onvoorspelbaar als het Hollandse weer.

Mijn baan is wel duidelijk, niet leuk en niks voor mij. Dus begeef ik mij sinds kort weer op de arbeidsmarkt.

En daar is het begonnen. Ik reageerde op een advertentie, leuke administratieve functie. Deze keer geen afwijzing maar een uitnodiging voor een gesprek. De baan bleek nog leuker en afwisselender dan ik had verwacht.

Sterkste pluspunt, er werken voornamelijk mannen. Zwakste schakel, ik heb het hele sollicitatiegesprek zitten staren naar de directeur. De man  waarmee ik heel nauw samen moet gaan werken blijkt een ongelooflijk lekker ding te zijn. Verstandige mensen zouden bedanken voor de baan.

Maar ja ik ben 40, ik moet toch inmiddels wel zo volwassen zijn dat ik hiermee om kan gaan. Toch?